دانلود آهنگ تکیه بر باد از مسلک مسلک

متن آهنگ تکیه بر باد از مسلک

صبر کن داره می اد یادم
لعنتی من بهت هنوز نیاز دارم
چرا گوشاتو گرفتی زدی خودتو به کری
با دستای خودت می خوای گورتو بکنی
صب کن صب کن داره می اد یادم
یه پسرک اینجاست که می شناسمش هر ساله
روی شونه هاش یه کوله پر غم داره
کز زده یه گوشه تنها با دفترش
یه دریای آرومه که از درون مواجه
دوست داره فقط از کنار آدما مث سایه رد شه
هر دینی جلو تاریخ انقضای مغزش به چشش یه لحظه
نگاه کنی می گی که یه صدای دنده
از درونش همه ش گفته
باید گوش بدی فقط تو به ندای قلبت
مث کوه مث سنگه
یه روح قویه پشت این جسم خسته
گاهی هی به سرش می زنه
بپره از ارتفاع با بال بسته
حتی اگه بگن بهش پایانش مرگه
اون فقط می دونه که باید بره
بذار همه بگن بازنده بهش
اینجا فرجام قاصدک پرپر شدنه
جاذمه نیش گوشات احمق شدنه نه
غریبگی نکن جلوتر بیا فریبت نمی دم
همون کله شق سابقن که زار نزنه هیچه
کاری کن تا آزادی همی شه به تنش می کرد
می دونم زمی ن نمی شن
این افکاره باز یک روز بیاد نتیجه می دن
اینجا همی شه می گم پسرم سرت باس پایین
باشه وگرنه می بینی دم پاسگاهی
می گم مگه ما کاری کردیم و چیزیم جز یه چتر آفتابی
که بارون وهم تو همه لحظه هاش بارید
این تابلوهایی که روبه روتن چی نشون می دن
جامعه یه پیرزن آبستنه از دروغ
که بچه هاش ماییم که بچه هاش ماییم

حقیقت ها می باره از جلد حرفام من فکر فردام
کبوتری که نداره حس پرواز
فرجام شونه ش می شه تکه بر باد
جای تعجب نیستش نه
وقتی این خونه رو آبه کجه ستونش
یا بازیچه ایی یا افسارت دست غروره
بگو دم گلوله گرم که سینه ها رو شکافت
تا بلکه فرو بریزه می له های زندان
کی سفیده کی سیاه
تو تیره باش تو وجدان
بهایی نده وقتی کینه ها جرت داد
ما پشت یه نیمکت بودیم
مهره ریز هردومون نوشتیم رو کاغذ
تو نوشتی از عشق من نوشتم از درد
این چشای بسته ات بود که به من لگد زد
هر طرف برگشتم دیدم که صورت ها به پشت نقابا گمن
روزا می خوان از شب پی ترامادولن
می کنن لباسا رو رنگ نگاه ها رو پرت
گوش شنوا داری تا صداها رو بم می کنن
کمرا رو خم
دست از پا خطا کنی می سازن ازت یه احمق
با روان خطخطی که گوشت و پوست استخونش
حالا عاری از روحه
راه می رن رون فلج از درون
رو ویلچر لباشون خندون
با لباس تنفسم یکی باید باشه
بالا سرت بکنه کوکت
راه برو حالا آدمک ضعیف
فکر این نباش که می خوای بخوری به زمی ن
یه قاعده ست یه قانون که زمی ن داره
که شاید تنها کسی که
هیچ وقت زمی ن نخوره یه زمی ن خواره
بگو بینم اصن این حرفا هست سوی سایز گوشات
این صدای منه از عمق وجودم
که رو تفکرات غلطت مهر دروغ زد
که نمی بازم حتی توی اوج سقوطم
می دونم همی شه یه خورشیدی
پشت غروب هست و همه
آرزوم اینه بفهمم ای کاش
بفهمی ای کاش بفهمن ای کاش
همون بارونی که می پرستیمش
ازش متنفره اون که پر از کفشاش